İnsan Eti Ağırdır

İlk defa acıma misafir oldum.

“Bir daha böyle hissetmek istemiyorum.”

Acı normal, hayat bu… Ama insan, kendi acısının ev sahibi olmalı. Ben olamadım.

Ağladım. Bıraksam daha da ağlarım.

Birisini arayıp konuşmak istiyorum ama teselli edilmeden. “Haklısın” desin biri. Birlikte daha kötü hissedelim. Çünkü bazen iyi hissetmek değil; hissettiğin şeyin içinde, yanında biriyle daha fazla kalabilmek…

Sağ olsun eşim, dostum, annem bunu yapmaz. Biri vardı, O yapardı…

Bu yüzden bazı şeyleri anlatamıyorum hala. Sadece bugün değil.

*

Sanki bunlar az şeymiş gibi, ıslak bir gözbebeğinin içinde hayatımda hiç tatmadığım bir yalnızlık gördüm. Elimden gelse yapışırdım gırtlağına.

Gücüm var ama cesaretim yokmuş.

*

“İnsan eti ağırdır.” derler. Öyleymiş.

Babam öldü. Ve ben, kendi acıma misafir oldum.

İç içe geçmiş, hem yek hem farklı konular. Ben anlarım, yaşayan anlar.

Çok kötüyüm.